Braakliggende archeologie
Antwerpen heeft veel braakliggende
terreinen, "stadskankers". Verkrotte
woningen of stinkende gebieden, mestvaalten waar niets romantisch aan is. Nogal
wat eigenaars van verkrotte panden kiezen voor de korte pijn en leggen hun huizen
plat, zodat ze geen krotbelasting hoeven te betalen. Zonder enig plan om er
ooit iets nieuws op te zetten. Een mottige schutting dient dan vooral
wildplakkers, die er tenminste nog een kleurtje aan
geven. De Nederlandse studente
Oplossingen zijn er de voorbije
jaren herhaaldelijk geformuleerd. Zo kunnen "stadskankers"
omgetoverd worden tot buurtparkjes, waar de eigen stedelijke fauna en flora
kansen krijgt. Hier en daar gebeurt dat reeds. Het
zijn echter de grote "betonboeren", de projectontwikklaars,die
schaamteloos de buurten verpesten met hun sloopwoede, waarna grote stukken
grond blijkbaar voor de eeuwigheid liggen te
verloederen en het onveiligheidsgevoel vergroten. Ook
dat is bevuiling van de stad, al zal al dan niet gescheiden ophaling
van huisvuil hier niets aan doen. Waarschijnlijk past dat in de stedelijke
"herwaardering" van Janssens en Van Campenhout…
"Krakers" hebben een neus
voor zulke situaties. Niet alleen omdat "stadskankers"
stinken naar het grote geld, maar vooral omdat hun burgerzin hen tot
verontwaardigde acties aanzet, wanneer ze weer eens een vies potje op het spoor
komen. Allerhande krakersgroepen hebben de voorbije
jaren soms belangrijke gebouwen gered en zelfs ons archeologisch erfgoed
gevrijwaard, door er letterlijk met hun hebben en houden in te gaan wonen. De
strijd om het dorpje Doel, waar ook historisch belangrijke sites dreigen te
verdwijnen, is een recent voorbeeld. Het "Klooster" samen met de kerk
aan de Ploegstraat, een ander.
Het DAK ontstond meer dan tien jaar
geleden uit een grote kraakactie aan de Pachtstraat in hartje St. Andries. Een
volledige blok met sociale appartementen dreigde verloren te gaan. Deze voor
Antwerpen historische "kraak" duurde een jaar en gaf honderden
mensen, daklozen uit alle windstreken,onderdak en
stimuleerde in grote mate het ernstig nemen van dak- en thuisloosheid. Nog voor het woord gemeengoed was, waren wij ervaringsdeskundigen
en was het toen opgerichte DAK een zelforganisatie. De hele St.Andrieswijk was solidair, niet in de laatste plaats
omdat ze in de Pachtstraat een "kaalslag" vreesde. Door de actie, die
een enorme media-aandacht kende, werd het gebouw gered, gerenoveerd en bleef
het DAK doorwerken. Het DAK was in de loop van de jaren nog bij vele acties en
kraken betrokken.
Een tweetal jaar geleden ontdekten
krakers van “Het Badhuis” aan de Burchtgracht (niet te verwarren
met het wijkcentrum "Het Oude Badhuis" aan het
"Schoolplak") dat een prjectontw
Dat was dus buiten het DAK gerekend.Wij wisten dat in dat gebouw de…alleroudste resten van Antwerpen zaten, een deel van de
middeleeuwse omwalling, de "muur". Na een harde strijd, waarbij
allerlei archeologen betrokken werden, plus de media, zou dit stuk muur
behouden blijven en de site onderzocht. Langer dan een jaar na de sloop, ligt
de boel nog steeds braak en is de site niet onderzocht door de stedelijke
archeologische diensten… Een "kanker" erbij.
Ondertussen is het door de eigenaar - de Stad -
verlaten "Badhuis" aan de Burchtgracht al meer dan vijf jaar
"gekraakt", zij het gedoogd en voor haar keukenuitrusting
gesubsidieerd door de
Dit "Badhuis" werd door
de stedelijke vastgoedmaatschappij Vespa te koop
gesteld. En nu heeft de "
Voor wie zich mocht afvragen waarom
"krakers" zo hardnekkig kunnen zijn en niet aarzelen de media in te
schakelen – die veelal aan hun kant staan – dit; zonder enig
ernstig overleg daagt de "
Wordt de story van
"braakliggende archeologie" verdergezet,
komt er een "stadskanker" bij?
Koen Calliauw, 20-06-2007