Het wereldrecord regeringsvorming is dus gebroken, door ons land. Maar daarover vertellen de massamedia u dezer dagen alles. Laten we hier eens verder kijken dan de klassieke "waan van de dag" en trachten te begrijpen wat er zich in dit land op sluikse wijze aan het voltrekken is.

Een interessante insteek daarbij wordt deze week gegeven door het artikel van Turkije-correspondent Dirk Vermeiren in Knack. "Is Turkije wel een voorbeeld ?" luidt de titel. Kort samengevat: als men in de Arabische regio Turkije als voorbeeld neemt van hoe een islamitisch land democratisch kan zijn, dan mag men toch niet de rol van de vrijzinnige Turken over het hoofd zien. En moet men oog hebben voor hoe de Turkse politici die zich op de islam beroepen - met name de regerende AK-partij van premier Recep Tayyip Erdogan - op achterbakse wijze bezig zijn om Turkije zoveel mogelijk te islamiseren en er een conservatief land van te maken. "Met social engineering dringen ze het land een conservatieve levensstijl op" schrijft Vermeiren.

En verder: "Een aantal beleidsmaatregelen en uitspraken roepen vragen op of de AKP niet bezig is met wat in vaktermen 'social engineering' heet: het beïnvloeden op grote schaal van sociaal gedrag door een bepaalde groep."

Is in België niet iets soortgelijks bezig ? Vertrekkend vanuit hun historisch groot gelijk dat dan vaak nog bezwaard wordt door een verleden van de eigen familie in de collaboratie met nazi-Duitsland, wil een harde kern van Vlaamse separatisten er alles aan doen om België op te doeken zodat ze hun rechtse en conservatieve republiek kunnen stichten. Ze worden daarin bijgestaan door een groot deel van de Vlaamse politieke elite die wel brood ziet in meer mandaten en bevoegdheden. En dus heeft men sinds de jaren zestig "de Vlaming" in het leven geroepen. Brabanders, Antwerpenaren en Limburgers werden "aangesloten" bij Vlaanderen. Werd er bv. in 1963 nog een Koninklijk Besluit gestemd ter bevordering van onze Nederlandstalige filmcultuur, dan is er nu uiteraard een 'Vlaams' Audiovisueel Fonds. En zo ging het op tal van domeinen.

De Vervlaamsing van het openbare leven zette zich in het noorden van het land haast overal door. Al decennia lang is men alles wat op taalbasis maar kon gescheiden worden in dit land, uit elkaar aan het halen, tot de provincie Brabant toe. In plaats van in te zetten op meer samenwerking tussen de taalgroepen, doet men er alles aan om ze uit elkaar te halen. Zo gebeurde het ook tijdens de mediarel over de begrafenis van Morel. "Walen misbruiken dood Morel" kopte het LaaGste Nieuws. Alsof Alle Walen samen dat ene RTBF-nieuwsitem gemaakt hadden.

Ondertussen kunnen NVA en de andere Vlaams separatisten die zich na het uiteenvallen van de Volksunie over zowat alle partijen verspreidden, rekenen op de steun van een belangrijk deel van het Vlaams establishment, te vinden onder andere bij VOKA. Want als de gewone "Vlaming" "de Waal" als dé vijand ziet, dan blijft ondertussen de klassenstrijd buiten beeld. En als Vlaanderen onafhankelijk kan worden, dan is men van de rode PS af. Dan kan men een ultraliberaal beleid voeren op zijn Duits.

NVA-Vlaanderen een democratie ?

Om juist in te schatten hoe groot de bereidheid van Bart De Wever wel is om in een volgende Belgische regering te stappen, kan men best bij de RTBF de fragmenten eens opvragen die de zender al wist uit te zenden waarin NVA-boegbeeld Eric Defoort, aan buitenlandse geestesgenoten enthousiast staat uit te leggen dat België zo goed als dood is. Dat is de mentaliteit aan de top van de NVA. Daarom voert de partij een verrottingsstrategie waarbij het welzijn van de burgers van dit land, hen geen zier kan schelen.

Maar dat zal De Wever natuurlijk nooit publiekelijk opbiechten. In de plaats wentelt hij zich voortdurend in een slachtofferrol en daarbij worden zelfs de doden ingeschakeld. Want wat anders gebeurde er bij de begrafenis van Marie Rose Morel ? De ex-miss die NVA voor Vlaams Belang verlaten had, werd weer in de armen gesloten en als de RTBF een al met al brave reportage over haar begrafenis uitzond, moest De Wever zich zo nodig gechokkeerd voelen omdat er naar Morels extremistische politieke opvattingen verwezen werd. De Wever eistte excuses van de RTBF maar bv. niet van De Standaard die dan toch ook over Morel schreef: "Ze stierf zoals ze geleefd heeft: met veel lawaai."

Omdat de RTBF de excuses weigerde, wil De Wever nu niet meer met RTBF-journalisten praten. Met de Brusselse krant Le Soir wil hij eveneens niet praten. Is dat een houding voor een man die de grootste partij van het land leidt ? De Wever heeft het altijd maar over "twee democratieën", maar wat blijft er straks van "de Vlaamse democratie" met zijn soort leiders ?

Mogen we nog herhalen uit wat voor milieu Bart De Wever komt ? Zijn broer Bruno die daar aan ontsnapt is, verklaarde onlangs in Knack: "Toen ik zestien was, in de jaren zeventig, was ik lid van het Algemeen Vlaams Nationalistisch Jeugdverbond. Dat was een zeer extreme organisatie, die werd geleid door gewezen Hitlerjugendleiders. Dat was het milieu waarin ik opgroeide." En dat van zijn broer Bart die daar geen afstand van nam. En zo iemand moet je vertrouwen voor het bestuur van het land op een moment dat als hij door gewoon aan de kant te blijven staan, het land kan doen uiteenvallen ?

Gaan we onderuit zoals links tegenover de nazi's ?

Gelukkig begint de bevolking zich stilaan te roeren. Er was de betoging in Brussel georganiseerd door jongeren. Er is de "Frietrevolutie", ook alweer een initiatief van jongeren en op 8 mei komt er een grootste actiedag.

Maar hoe kunnen we die 33 % Nederlandstaligen die volgens de jongste opiniepeilingen op NVA zouden stemmen, van gedacht helpen veranderen ? Hoe hen waarschuwen voor het asociale beleid dat NVA voorstaat ? Van de week nog wou De Wever de discussie over het afschaffen van de indexering van de lonen aanvuren en hij vindt daarin een bondgenoot in het Belgische VBO.

Vraag is ook: welk alternatief bieden we ? De Wever en NVA hameren bijna dagelijks op de grote instroom van migranten en ze winnen daarmee kiezers. Kiezers die ze een duidelijke Vlaamse identiteit voorspiegelen. Het pro-Belgische kamp daarentegen put zich uit in het bedenken - ook in dit ezine - van soms erg intelligent verwoorde standpunten om toch maar geen Belgisch nationalisme te moeten ontwikkelen. In Knack van deze week is het Beatrice Delvaux van Le Soir nog die stelt (titel): "De Belgische identiteit is zwak; en dat is goed."

Met alle respect voor de bijdragen recentelijk in De Groene Belg van onder andere Joris Tulkens en "W.Z.", maar naar mijn bescheiden mening, boren we onszelf zo de grond in. Wie wil er nu zwak staan in het leven ? Hoeveel Belgen zoeken in een soort van nationale identiteit niet een bescherming tegen de voor hen te snel "globaliserende" wereld waarin hun jobs verdwijnen naar lage loonlanden en lage loonlandbewoners hen hier ook nog komen verdringen ? Als dan nog een deel van de "Belgicisten" hun hoop stelt op "Europa", is het helemaal te gek, want Europa is - zoals Rik Van Cauwelaert recent in Knack scherp uitlegde - toch wel net bezig met onze welvaartsstaat te ontmantelen.

Kortom, als we een antwoord willen bieden op de sirenezangen van De Wever en Co, dan hebben we een niet overdreven maar toch gezond Belgisch nationaal gevoel nodig. Of willen we op dezelfde manier door zwakte en gebrek aan enthousiasme, onderuit gaan zoals de Duitse linkerzijde dat deed tegenover de nazi's ?

L'histoire se repète ?

De Groene Belg, 2011.02.17, Jan-Pieter Everaerts